تا بد  فروغ مهر و مه از قطره های اشک

باران صبحگاه ، ندارد صفای اشک

گوهر به تابناکی و پاکی چو اشک نیست

روشندلی کجاست که داند بهای اشک ؟

مائیم و سینه ای که بود آشیان آه

مائیم و دیده ای که بود آشنای اشک

گوش مرا ز نغمه شادی نصیب نیست

چون جویبار ساخته ام با نوای اشک

از بس که تن ز آتش حسرت گداخته است

از دیده خون گرم فشانم به جای اشک

چون طفل هرزه پوی به هر سوی می دویم

اشک از قفای دلبر و من از قفای اشک